دوشنبه, 06 فروردين 1397 12:08

زندگینامه ویلیام دانیال (۱۹۸۸-۱۹۰۳)

زندگینامه ویلیام دانیال (۱۹۸۸-۱۹۰۳)

وی در تهران كار بر روی حماسه بزرگ آشوری، «قاطینای دلاور» را كه بلند پروازترین حركت ادبی بود را شروع كرد. حماسه ای كه سینه به سینه آشوریان حكیاری از نسل ها پیش مانده بود

 


ویلیام دانیال فرزند حکیم دیوید دانیال، پزشک برجسته آشوری، در ۱۷ مارس ۱۹۰۳ در ارومیه زاده شد. پدر ویلیام، جان صدها روستایی آشوری گوگ تپه (كه در جنگ جهانی اول در محاصره كردها بود) را نجات داد و صادقانه به آوارگان آشوری كه درگیر بیماری بودند خدمت كرد.

 ویلیام آموزش ابتدایی خود را همراه با زبان آشوری در مدارس میسیونرها در ارومیه به پایان برد و پس از جنگ به همدان رفته و تحصیل در رشته موسیقی را آغاز کرد. او با آنكه نوجوانی بیش نبود، شروع آموختن نوازندگی ویلن در نزد یك استاد ارمنی نمود. در سال ۱۳۳۰ برای ادامه تحصیل در رشته موسیقی راهی اروپا شد. او در كنسرواتور موسیقی باسل سویس به تحصیل پرداخت و آنجا به یک نوازنده برجسته ویلن كلاسیك تبدیل شد. وی در مدت زمانی که در آنجا بود در اركسترهای سن فونیك فرانسه و سویس به نواختن ویلن می پرداخت و همزمان با آن، تحصیل زبان آشوری را در اروپا ادامه داده و به ترجمه شاهكارهای شعر و ادبیات فرانسه به آشوری همت می گماشت. 

ویلیام دانیال در سال ۱۹۳۷ به ایران بازگشت و پس از چند سال دوری از میهن، در همدان ماندگار شد. او در دبیرستان پهلوی سابق به آموزش موسیقی پرداخت و كنسرت های متعددی به سود جامعه آشوری همدان برگزار كرد. پس از آن راهی تهران شد و ساخت موسیقی اصیل آشوری را آغاز كرد که در سال ۱۹۴۳ قطعاتی در زمینه موسیقی آشوری را برای پخش در برنامه هفتگی آشوری در رادیو تهران ساخت. او در زمانی که در تهران بود، یك گروه همسرایی را سازمان داد و چندین كنسرت برگزار كرد و همزمان به تدریس موسیقی و زبان و ادبیات آشوری می پرداخت. 

وی در تهران كار بر روی حماسه بزرگ آشوری، «قاطینای دلاور» را كه بلند پروازترین حركت ادبی بود را شروع كرد. حماسه ای كه سینه به سینه آشوریان حكیاری از نسل ها پیش مانده بود. این حاصل سال ها اقامت در ارومیه و جمع آوری این اثر بود. او نخستین جلد این حماسه را به پایان برد و همزمان با آن، به سرودن شعر برای كودكان می پرداخت، «رامینای گستاخ» از جمله این آثار بود و پس از آن كتاب شعر خود را به عنوان اشعه روشنایی را تمام کرد.  این دو كتاب ویلیام دانیال در سال ۱۹۶۱ توسط سازمان فرهنگی جوانان آشوری در تهران به چاپ رسید. 

ویلیام دانیال در سال ۱۹۵۲ به آمریكا سفر كرد و در شیكاگو ماندگار شد. در آنجا به تدریس زبان آشوری، موسیقی، اجرای نمایش و كنسرت گروه همسرایی پرداخت. او در دهه ۱۹۶۰سر دبیر گاهنامه «رهبر» بود. 

ویلیام دانیال در سال ۱۹۷۹ راهی سن حوزه شده و تا زمان مرگ در آنجا ماندگار شد. او در سن حوزه سردبیر ماهنامه آشوری «ستاره» بود که مقالات و شعرهای متعدد نوشت و سرود و قطعاتی برای موسیقی ساخت.  وی در سال ۱۹۸۳ بخش سوم و پایانی حماسه قاطینا را منتشرکرد و بعد از آن یك گروه همسرایی را سازمان داده و همزمان به تدریس زبان و ادبیات كلاسیك آشوری می پرداخت و در كنفرانس های متعدد در اجتماعات آشوری شرکت می کرد. او در سال ۱۹۸۸ دار فانی را وداع گفت و در سال ۱۹۹۲ شاگردانش در سن حوزه، اشعار چاپ نشده او را در كتابی وزین و تمام رنگی و دو زبانه (به آشوری و انگلیسی) توسط انجمن آشوریان آمریكایی سن حوزه چاپ كردند. 

 

سرزمین «ولی» جایی است كه یکی از برجسته ترین شخصیت های آشوری معاصر در آنجا برای همیشه خفته است. براستی که او یکی از بزرگترین موسیقیدانان آشوری زمانه بود که نامش در میان آشوریان همواره جاودانه خواهد ماند.

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید